نجواهای شبانه

.

2012-03-01T15:34:00.004-08:00

در برای بسته شدنست،مخصوصا اگر در دستشویی باشد.دری که بسته می شود ممکن است یک روز از باز شدن پشیمان شود.آنوقت تو جلوی یک در ایستاده ای که قصد باز شدن ندارد،که محکم ایستاده ست سرجایش و تکان نمی خورد.درهای بسته اقسام مختلف دارند،قسم میخورم در دستشویی یکی از بدترین انهاست.حبس شده میان جایی که تازه خودت را خالی کرده ای.من در برابر همچین دری ایستاده بودم و مشتهایم به در،مشتهایم به در؟.....مشتهایم بی فایده بود.نشسته بودم کف زمین و به در بسته نگاه می کردم که به من نگاه می کرد با چشمهای خیره ی سرد....چکار کرده بودم که تمامی راههای زندگی ام به این دو چشم خیره سرد ختم شده بود؟

آقای آتش نشان گفت در بیست و پنج سال سابقه کارش همچین دری ندیده ست..در نیمه شکسته همچنان نگاه سردش را به من دوخته بود.خواستم بگویم در طول سی سال سابقه زندگی ام این درهمیشه همه جا بود،زخمی شده،زخمی کرده،ولی همه جا،همه جا بوده...

توی تاکسی نشسته بودم که بروم خانه ی اتل،تاکسی که پیچید توی فاطمی ،تاکسی که پیچید توی فاطمی.........

شما چه می دانید مشت زدن به یک در بسته یعنی چی.

اتوبوس 2:30 زمستان

2011-12-26T23:47:00.000-08:00

رفتم بلیتم را خریدم.همهمه بود توی ترمینال..آمدم بیرون نشستم روی تاب..گوشی هایم را فرو کرده بودم توی گوشم،خودش انتخاب می کرد،اگه هیچ نداشته باشم، آفتاب زمستان افتاده بود رویم،بی تو من هیچی نمیخوام از این عمری که دو روزه، آرام آرام تکان می خوردم..گوشی ام را نگاه کردم،تند تند تایپ کردم: " مرسی برای این مدت، مراقب خودت باش، خداحافظ" سند شده بود..با تو در نهایتم من..مثل دوازده سال پیش نبود،بزرگتر نشده بودم،داشتم وزنه هایم را یکی یکی جدا می کردم مثل بالون..جایی نبودم، جایی نمی رفتم...اخرین ذرات موندن توی رگهام نمی میره...پسر بچه کوله اش را پرت کرد نشست روی تاب کناری،پاهایش را می کوبید به زمین و بالا و بالاتر می رفت. سرش را داه بود عقب و به بالا نگاه می کرد.بالا و بالاتر می رفت.. اگه هیچ نداشته باشم...اگه هیچ نداشته باشم... اگه هیچ نداشته باشم....

ما گلهای خندانیم

2011-12-24T13:32:00.000-08:00

شش سالگی سن کتونی های چسبی ست فروغ، تو ولی نمی دانستی بچه ای که هنوز بند کفشش را نمی تواند گره بزند،بچه؟.......

چکار می کردی هر روز که اینقدر عصبانی بود.خرده های مداد تراش روی قالی؟خرده های پاک کن؟چکار می توانستی بکنی فروغ وقتی هنوز نمی توانستی بند کفشهایت را گره بزنی....از پشت شیشه های کلاس دریا پیدا بود،توفانی.خانوم ملک زاده با مقنعه بلند مشکی، با چشمهای غمگین.تو اما اصرار کرده بودی و مانتوی قرمزت فروغ یادت می آید..مثل شنل قرمزی که در کدام راه گم شد؟کودکستان مدرسه پسرانه،کنار دریا،مانتوی قرمز عجیب...خرده های مداد روی قالی..خواندن نمی دانستی فروغ؟مشقهایت را که مادرت امضا می کرد..خواندن نمی دانستی شنل قرمزی ابتدای مسیر بی خبری...تو اما گفته بودی به او که این امضای ساده نیست که دو خط نوشته برای امضای مشق شب زیاد ست..گریه هم کرده بودی گمانم تا پشت در آبی حیاط..گفته بود چیزی نیست گفته بود چیزی نیست وبه کتانی های چسبی ت نگاه کرده بود؟خانوم ملک زاده گفته بود جلوی همه بچه ها قول میدهی که از این به بعد توی خانه مرتب باشی..تو اما گریه نکرده بودی جلوی ردیف نیمکت ها..شنل قرمزی در دهان گرگ، در انتهای مسیر بی خبری.....

عنوان:شعری ازعباس یمینی شریف

2011-11-28T04:29:00.002-08:00

دانه های برف دنبال ماشین می آمدند..توی نور ماشین های پشتی می دیدمشان که می خوردند زمین،خونی می شدند، رد خون روی آسفات یخ زده کش می آمد تا آینه کنار ماشین.پیاده که شدم چندتایی رسیده بودند به من، صورتهای سفیدشان گل انداخته بود،نفس نفس می زدند، من نفس نمی کشیدم،رسیده بودند به من ،به مهره های گردنم،آرام روی ستون مهره ها می رفتند پایین، توی مطب دکتر دانه های برف ریز ریز روی ستون مهره هایم می خندیدند، به من که چشم هایم خودشان را بسته بودند ، به دکتر که تلاش می کرد از فیلترهای من رد شود ، از دانه های برف، از قندیل های خون ریز،دلم حرف زدن نمی خواست، دلم می خواست یک دفترچه راهنمای فروغ بنویسم روی دور تند سی سال،سی سال قندیل های یخ، سی سال دانه های برف روی ستون مهره ها، بدهم دست دکتر، دست هر ادمی که میخواهد نزدیک شود،دلم می خواست یکی باشد که جای من حرف بزند ، از من حرف بزند ، من با دهان باز گوش دهم،با چشم های گرد ، بگویم پس که اینطور.استخوانهایش از یخ بود چه عجیب، اینهمه سال، این ادم خودش توی این راهنما نوشته است؟شما مطمئنید؟

ار چشم شود ،چشم شود گوش شما

2011-10-02T03:14:00.000-07:00

دکتر می گوید این چیزها را می گویی که چه را برسانی؟می گویم این چیزها را می گویم که چیزی را نرسانم،اصلا این چیزها را می گویم که حرف اصلی را نگفته باشم،همین پنجاه دقیقه اینجا خوشم ،دلم نمی لرزد،آزار می دهم،زبانم تلخ ست،کنایه می زنم،اصلا همه اینها را می گویم که آن آدم بیرون نباشم.

می گوید از اینکه حالت بد شود می ترسی،خجالت می کشی از ناراحت شدن پیش من؟می گویم نه ،همین یک مرض را ندارم،همه جا گریه کرده ام،جای همه حس هایم گریه می کنم،توی تاکسی،وسط خیابان،توی مهمانی هایی که اگر دعوت می شدم لابد،دروغ می گویم.این روزها حتی از گریه کردن هم به بیهودگی می رسم..عوضش مدام قرص می خورم که بخوابم ،که بگذرد.این روزها اصلا دروغگوی ماهری شده ام.حالم هم خوبست به همین دیگرانی که باور می کنند قسم.

بابابرفی چه کم حرفی

2011-09-30T14:18:00.000-07:00

همه فامیل می گویند خیلی حرف میزدم با درختها با پدربزرگم که همیشه طول باغ را ساکت و آرام قدم می زد.مادرم می گوید پشت سرش راه می رفتی و حرف می زدی.خودم این من را به یاد نمی آورم جز اینکه کتابهایی که برایم می خواندند را هزار بار تکرار می کردم.کانون پرورش فکری کتاب می فرستاد توی بسته های بزرگ کاهی .فکر کنم همین مادرم حوصله می کرد کتابها را برایم می خواند.همین مادرم که بعدها یکی از نامه های عاشقانه ام را ته کمدش پیدا کردم لابد برای روزی که اگر عشقی نباشد برای پشیمانی.....
ادرس کانون که عوض شد کتابها نمی امدند .یک بار عوضش نامه ای فرستادند برای توضیح تغییر ادرس.آن نامه را هم باید همین مادرم برایم خوانده باشد:فروغ عزیز می بینی که فراموشت نکرده ایم.....
کاش مادرم این نامه را نگه داشته بود، این اولین را،حالا که عشقی نیست،پشیمانی هم

.............

2011-09-23T11:24:00.000-07:00

حوله ام را آویزان کردم توی حمام.گفتم یک بار دیگر بهش زنگ بزنم شاید جواب داد..صدایشان می آمد ..درباره جاهایی که رفته بود ،ادمهایی که فولان طور به نظر می رسیدن،بخار کرده بود کاشی های حمام..نشسته بودم کف حمام..هیچی نبود،چیزی از من خالی میشد که همه عمر به آن ابلهانه چسبیده بودم...صداقت احمقانه..واقعی بودن لحظه لحظه احساساتم...انرژی زندگی از من می رفت..برهنه نشسته بودم زیر دوش میخواستم سینه هایم را ببرم،ببرم سر چهارراه بگذارم توی جیب اولین مردی که میگذرد..میخواستم لبهایم را با ناخنهایم تکه تکه از صورتم جدا کنم..انگشت بندازم توی حدقه چشمهایم..با ناخن پاره پاره شان کنم..میخواستم برهنه در خیابانها راه بروم...بدون لب، بدون چشم..با همان خوش باوری همیشگی ام

...

2011-09-15T11:29:00.000-07:00

مادرم امده می گوید بیا بغلت کنم،قدش از من کوتاهتر است یا کوتاهتر شده..یکهو می زند زیر گریه می گوید انگار سالهاست بغلت نکرده ام.نمی گویم تقریبا هیچوقت بغلم نکرده ای..می گوید تو تنها بچه ای بودی که تمام سالهای مدرسه باعث افتخار من بودی!! نمی گویم کدام افتخار مادر؟..از فرط افتخار از پا افتاده ام..حتی چیزی نیست برای افتخار کردن.می گوید نگران توام..خسته ام از این نگرانی....از پا میفتم ،وا می روم..قبول اینکه مادرِ مادرم باشم از توانم خارج ست..سرش را میگذارم روی شانه ام، می گویم چیزی نیست،من همیشه تنها بوده ام، خوب می شوم،سرم گیج می رود...

ترانه هایی که مادرم به من اموخت

2011-09-06T14:12:00.000-07:00

تابستان بود گمانم،با قدمهای کوچک من از پله های خانه تا در حیاط راه زیادی بود،حتی یادم نمی اید برای چه کاری مادرم از من رنجیده بود،چادر گلدار سفیدی انداخته بود سرش و گفته بود که می رود که دیگر این زندگی برایش مهم نیست.من نشسته بودم وسط حیاط و زار میزدم،به پدرم فکر می کردم که به خانه برمی گردد ومی بیند مادرم نیست که دلیل همه اینها منم..فکر می کنم وسط زار زدنهایم می گفتم نرو،تو روخدا نرو...

نمی دانم چرا به عقلم نرسیده بود که مادرم با چادر گل گلی جایی نمی رود که فقط پشت در ایستاده و زار زدن مرا نگاه می کند.

بعدترها هرچقدر هم که زار زده بودم هر چقدر هم که به خاک افتاده بودم دیگر به هیچکس نگفتم نرو

2011-08-24T12:25:00.000-07:00

اگر من انسانی بودم غارنشین با همین تصورات ناقصم از انسانهای غارنشین در حالیکه مردها به شکار می رفتند و با لاشه ی گوزن آویزان از راه می رسیدند و مادرها بچه های برهنه از نوک سینه هایشان اویزان بود،اگر من انسانی بودم غارنشین با همین تصوراتم از انسان غارنشین احتمالا تمام روز ته یکی از غارها نشسته بودم نیمه برهنه با نوک موهای بلندم بازی می کردم و تصویر زنهایی که بچه ای از سینه شان اویزان است و نگاهشان از سنگ و تخم چشمشان از سنگ را روی دیوار غار می کندم.

در حالیکه مردها نیزه هایشان را برای شکار فردا تیز می کردند و بوی گوشت کباب شده در هوا پیچیده بود و مادرها بچه هایشان مست شیر خوابیده بودند و ستاره ها دهانه غار را تماشا می کردند،اگر انسانی بودم غارنشین با همین تصوراتم که نمی دانم از کی و کجا یا حتی انسانی بودم که همین حالا، نشسته بودم کنار آتش ،زل زده بودم به آن نور و گرمای رقصان و با تکه چوبی در دستم بازی می کردم..اگر انسانی بودم....

چراگاهی چنین...

2011-08-11T12:39:00.000-07:00

یک جایی باید باشد آن توها مثل شیردان ،یک جایی که تمام کلمه هایی که چریده ام انجا انبار شده اند،بعد روزها و شبها تا اینجا نزدیکی های زبان کوچک می ایند بالا،هزار بار نشخوارشان می کنم و دوباره قورت میدهم سرجای اولشان ،هزار بار با هزار مزه مختلف...
بعد یک وقتی یک لحظه ی نمی دانم از کجا امده قدم که می زنم کنار ادمی که شاید بی خبر از همه جا،شاید خیال خوش من فقط،کلمه ها را بالا می اورم ،کلمه های هزار بار جویده شده،هزار بار قورت داده شده،بیچاره آن شاهد خیال خوش من،بیچاره خیال خوش من.....

......

2011-08-05T14:46:00.001-07:00

همیشه فکر می کردم یک روز اینطور مست خواهم بود..ایستاده در تاریکی،پشت به ادمهایی که نشسته اند و حواسشان به من نیست، که اصلا اگر باشد که حواسم به خودم نیست.پیراهن زرشکی بلندی پوشیده ام،.آرام آرام تکان میخورم با اهنگی که نمی دانم چیست با لیوان مشروب در دستم، تصویری دارم بی چهره انگار که نباید باشد یا همان در تاریکی گم باشد که نبوده است هیچوقت.کلیشه مستی منست که دو دستی انگار به هم چسبیده ایم و رها نمی کنیم. حتی بعد از اولین مستی ، که پشت مونیتور تند و تند ودکای گه مزه را سر می کشیدم ، که کف دستشویی بالا می اوردم و سردرد همه تصویرها را کنار میزد...مانده بود تصویر تکان خوردن آرام آرام با آن پیراهن زرشکی..چه می دانستم من، اصلن چه می دانستم از آن، که رها نکرده بودم، که رها نکرده ام.

عکس از فلیکر:AtAl Matal

2011-08-04T00:03:00.000-07:00

دکتر جدیدم را دوست دارم.دوتایی می نشینیم میخندیم به گور بابای روانشناسی..می گوید این سکوت تو نوعی حرف زدن ست،می گویم ای بابا ریدم توی همچین حرف زدنی و می خندیم..می گوید انگار کسی ارتباط عاطفی با تو برقرار نکرده است،انگار راه نداده ای، انگار کسی از این فیلتر سکوت رد نشده ست،می گویم سی سال دکتر فکرش را بکن سی سال..می خندد؟می خندم، از خنده نفسم بند می آید..با دست می کوبم روی کاناپه نارنجی...می گوید توی این اتاق ادم سرزنده ای هستی، چشمهایم با ذوق می چرخند دور اتاق.می گویم دکتر این اتاق چند؟این کاناپه نارنجی ت چند؟ همین قالیچه کف اتاق اصلا.. همین ، همین ها چند؟؟می خندیم ،مثل سرزنده ها انگار،انقدر که از خنده دولا میشوم می افتم کف اتاق..انقدر که پیچ می خورم از خنده،پودر میشوم، خاکستر....

ما که سکوت می کنیم

2011-05-03T13:09:00.000-07:00

همه چیز از آنجایی شروع شد که ما فکر کردیم باید به آدمها احترام گذاشت.ما در حالیکه سرهایمان پایین بود و پرخاشگر و کلافه بودیم و دلنشین نبودیم فکر کردیم آدمی مهم ست.فکر کردیم انجا که آدم ها بعد از انهمه کلنجار رفتنها وتردیدها و ترسها شروع به حرف زدن می کنند باید گوش داد.ما فکر کرده بودیم گوش دادن به آدمها ابتدایی ترین راه احترام به انهاست.

ما همانطور که ساکت و عبوس و تلخ بودیم به آدمها گوش می دادیم که به خودشان گوش نمی دادند و رابطه برایشان گوش دادن نبود و حرف زدن بود و حرف زدن بود و حرف زدن.

...

ما همچنان فکر می کنیم آدمی محترم است و فکر می کنیم گوش دادن به آدمها احترام گذاشتن به رابطه ست .ما همینطور که ساکت تر و خسته تر و تلخ تر می شویم فکر می کنیم انجا که ادمها بعد از ترسها و تردید ها و کلنجارها لب به حرف زدن می گشایند به احترام انسان بودنشان می شود گوش داد.

..

2011-04-25T04:31:00.000-07:00

علی آقا خیارها رو پرت کرد از کیسه بیرون. گفت: " برو از تو اون جعبه بردار.اونا خیار باغه،خوشمزه س."
علی آقا مرده.
این چند روز که مغازه ش رو باز نمی کنند همه میوه ها اون تو می پوسه.
مثل علی آقا که این چند روز اون پایین.....

فعلا همین

2011-03-23T12:14:00.000-07:00

من یک روز چیزی می نویسم، برای کاشی شکسته سبزآبی و گودرفتگی زیر چشم دختر زیبای لابی هتل.

the show must go on

2010-12-19T01:13:00.000-08:00

قبل ترها که ما ماشین نداشتیم و شوهرخاله ام یک پیکان آبی داشت گاهی هر دو خانواده سوار همین ماشین آبی می شدیم و می رفتیم خانه ی دورترین قوم و خویش مشترکمان که فقط چهل دقیقه با ما فاصله داشت و به نظر بسیار دور می آمد.شوهرخاله ام وقت هایی که خیلی سرمست بود شروع می کرد بلند بلند حرف زدن که یکی از هر دو کلمه اش فحش بود و قیافه مادرم یک جوری می شد که ما می فهمیدیم فحش ها زشت است و اگر مادر کسی قهو خانه داشته باشد کار بسیار بدیست.
من عقب ماشین آن گوشه می نشستم و به توپهای نارنجی نگاه می کردم که آن بالا روی سیم های مخابرات بود و فکر می کردم چه کسی اینهمه قدرت داشته که توپها را اینقدر بلند پرتاب کند و همینطور که همه چیز تند تند از کنار ما رد می شد دلم میخواست ماشین به رفتنش ادامه دهد و به هیچ جایی نرسد که البته می رسید به خانه آشنایمان که بعدترها من عاشق پسرشان شدم . پسرِ آشنایمان یک کره زمین از اینها که می چرخند توی اتاقش داشت که من اول عاشق این کره ی جغرافی شده بودم و انگشتم را می گذاشتم روی قاره ها و کره زیر انگشتم حرکت می کرد و به نظرم پسری که همچین چیز جالبی در اتاقش داشت بسیار جذاب می آمد .پسر آشنایمان خیلی بعدتر به من گفت که دوستم دارد که خب من می دانستم و از من پرسید از کی دوستش داشته ام که گفتم یادم نمی آیدم و شنیدم که می گفت خیلی خر بوده ام که اینهمه مدت چیزی از دوست داشتنم نگفته ام در حالیکه من به قطب جنوب فکر می کردم که آن پایینِ پایین بود وخر نبودم و ساکت و ترسو بودم.
بعد تر جای خر و ترسو با هم عوض شده بود و پسر آشنمایان دیگر دوستم نداشت و می ترسید بگوید.من دانشگاه قول شده بودم و در شهری که دوستش نداشتم در حالیکه زیر باران خیس می شدم به این باجه های چندش آور مخابرات می رفتم که مثل توالت های عمومی بود و به صدایش گوش می دادم که سرد بود و دوباره زیر باران به خانه بر می گشتم .شاید گریه هم می کردم که الان دیگر یادم نمی آید ولی فکر می کنم باید گریه کرده باشم چون همه اینجور وقتها گریه می کنند.بازی خر و ترسو چند ماه ادامه داشت تا ترسو تصمیم گرفت به خر که در باجه تلفن ایستاده بود بگوید که دوستش ندارد و خر بعد از مدتها ادای نفهما را در آوردن پذیرفت .در حالیکه هنوز هم فکر می کند ادمی که پای تلفن رابطه ای را تمام می کند ترسوست ولی از انجا که خر است فکری که می کند زیاد مهم نیست حتی اگر خر نبود هم اهمیتی نداشت که چطور فکر می کند .

خاک پذیرنده

2010-12-03T13:07:00.000-08:00

من و آدمی که حرف نمی زند کنار هم راه می رویم.آدمی که حرف نمی زند به روبرو نگاه می کند.من گاهی سرم را برمیگردانم طرفش و چیزی می گویم.آدمهایی که رد می شوند به ما نگاه می کنند به من که گاهی لبخند می زنم بین حرفهایم و به ادمی که فقط گوش می کند.آدمی که گوش می کند تند وتند از حرفها خالی می شود چیزی ندارد برای اینکه بگوید :من هم،درست می شود.خاطره ای ندارد که تعریف کند.منتظر نیست که جمله هایم تمام شود تا زودتر حرفش را بزند.آدمی که گوش می کند حرفی برای گفتن ندارد و همینطور که با من قدم می زند و می نشیند و به من نگاه نمی کند انگار برای همیشه وقت دارد.من مجبور نیستم حرفهایم را در چهل و پنج دقیقه بگنجانم و استرس سکوت بین جمله ها را تحمل کنم.من آدمی را که فقط گوش می کند با خودم می کشانم به جایی که خاکش تیره و خیس است.با دستهایم خاک را کنار میزنم،به اندازه خودم و ادمی که گوش می کند.دراز می کشیم کنار هم زیر خاکی که خیس وتیره است و من شروع می کنم به تجزیه شدن به اندازه بیست و نه سال ، تجزیه می شوم به روزها و شبها و ساعتها...

شاید اولین چیزی که می گویم اینست که از جاهای تاریک و بسته می ترسم.ادمی که گوش می کند نمی گوید که نترس درست می شود.سرم را می چسباند به گودی گردنش و به موهایم دست می کشد.به موهایم که خیال تجزیه شدن ندارند و من روی پوست گردنش نفس می کشم در حالیکه همچنان تجزیه می شوم به سالها و ماهها و روزهاو ساعت ها....

و خاک که خیس است و تیره و جانورانی که بار روزها و شبهای تجزیه شده مرا به دوش می کشند و بوی خاک که از گندیدگی رویاهای نداشته ام سنگین شده شده ست و زمان که بی نهایت ست حالا برای من و برای آدمی که فقط گوش می کند.

2010-11-28T08:36:00.000-08:00

کشوهای فریزر را زیرورو کردم،گوشت چرخ شده نداشتم،عصبانی بودم و حرف نمی آمد.عصبانی بودم و دلیل اصلی نمی آمد.بسته سویا را پرت کردم روی کابینت و گفتم به جهنم که جلوی مهمان زشت است.تمام کابینت ها را گشتم،از این ماکارونی ها می خواستم که وسطش می پیچد و شکل پاپیون است .گفتم که ماکارونی نداریم ،کسی به من اعتنایی نمی کرد.نشسته بودند با مهان دور هم.من داشتم غر می زدم،عصبانی بودم از دلیلی که نمی آمد.بیرون پنجره تاریک بود،تاریکی ای که از شب نیست برای عصرهای دلگیر بارانی ست.همانطور که توی آشپزخانه ایستاده بودم باران را می دیدم.گفتم خودم می روم ماکارونی بخرم.کسی اعتنایی نکرد،باران می آمد،من عصبانی بودم،مهان داشت از خاطرات شکارش تعریف می کرد،گوشت چرخ کرده نداشتم و لابد مهم نبود و ماکارونی شکلی می خواستم که لابد مهم تر بود و کنار در ورودی ایستاده بودم و گیج بودم و عصبانی بودم و حرفهایم پشت دهان کلید شده ام جمع شده بود و نه بالا می امد و نه پایین می رفت.مهمان تفنگ داشت.باران می آمد.بچه خوک کنار پای من ایستاده بود نمی دانم از کجا.زشت بود.صدایش مث ناله ی ضعیفی بود.به مهمان گفتم شلیک نکند.بقیه می خندیدند.حیوان درجا جان نداده بود.مثل مرغ سرکنده می جهید دور خانه.من افتاده بودم روی زمین،پشت کاناپه.حرفم نمی امد.جیغ میزدم.فلج شده بودم .خون گرم حیوان روی دستهایم بود.دستم را توی هوا تکان می دادم که ببینند که بلندم کنند از زمین.بدن گرمش بین پاهایم پود.جیغ میزدم.کسی به من نگاه نمی کرد.می لرزید و سرد می شد.خونش روی انگشتهایم بود.بدنش نرم و سرد بود...بیرون تاریک بود و حتما هنوز باران می امد،افتاده بودم روی زمین و جیغ می زدم و صدایم مثل ناله ضعیفی بود و خونش،خونش روی انگشتهایم بود.

-بدون ویرایش

instant came..era

2010-11-14T01:58:00.000-08:00

این دوستم که عکس می گیرد و یک دوربین قدیمی آنالوگ دارد که حتی بیشتر از عکسهایش مورد توجه قرار می گیرد یک روزی گفته بود که دنبال دوربین پولاروید است و اینکه رنگ عکسهایش یک جوری دیوانه کننده است و از این حرفها .بعد من همان روز یادم آمد که ما یک دوربین قدیمی کداک داشتیم که فقط پدرو مادرم با آن عکس گرفته بودند و جزو روزهای خوبی بود که من هنوز از راه نرسیده بودم و توی همه آن عکسها مادرم لاغر و جوان است و بینی باریک خیلی زیبایی دارد ،البته آن بینی را هنوز هم دارد.بعد از پدرم پرسیدم که آن دوربین کجاست و پدرم گفت که فکر نمی کند دوربین دیگر کار کند و فیلمش در بازار نیست و گفت که پیدایش می کند ،بعد خواهر کوچکترم که آخر هفته آمده بود خانه گفت که دوربین در انباری زیر شیروانی است.خواهرم این چیزها را خوب می داند .درحالیکه حتی اگر همین دوربین از گردن خواهر وسطی آویزان بود و می پرسیدی کجاست بدون اینکه حتی زحمت فکر کردن بکشد می گفت نمی دانم.این شد که پدرم یک روز که باران بند آمده بود ولی هوا هنوز ابری بود نردبان چوبی را آورد و رفت دوربین کداک ای کی 6 را پیدا کرد که جعبه اش زرد بود و یک جعبه جداگانه مشکی هم برای فلشش بود.پدرم استاد مرتب نگه داشتن همه چیز به همان شکل اولیه است. حتی یونولیت توی جعبه ها هم سرجایش بود.یعنی من فکر می کنم اگر پدرم تواناییش را داشت ما را به همان شکل اولیه دوران طفولیتمان حفظ می کرد،با اولین پوشکی که تویش شاشیده بودیم لای پایمان.ولی خب خوشبختانه یا بدبختانه پدرم تواناییش را نداشت.این شد که ما بزرگ تر که می شدیم همینطور جاهای مختلف می شاشیدم به زندگیمان،حتی به فرق سرمان،شما آن یکی بدترش را هم تصور کنید.

این دکترم که می روم پیشش که ظاهرا باز هم حرف نزنم مرتب به من می گوید فکرت را آزاد بگذار و هرچیزی که به فکرت می رسد بگو ولی من همینکه فکرم را آزاد می کنم از جایش تکان نمی خورد و همانجایی که هست میخکوب می شود.الانم فکرم از همین چیزی که نوشتم جلوتر نمی رود جز اینکه یکمی به بستنی تمشکی فکر می کنم که ترش بود و من خوشحال بودم که ترش است و اسانس خالی نیست و یک خانومی که چادری بود و داشت به ویترین طلافروشی نگاه می کرد و من که همان دامنی را پوشیده بودم که توی خانه هم می پوشم وقیافه ام شبیه کلفت هایی بود که لباس هایی که خانوم خانه به آنها داده است را پوشیده اند و اینکه اصلا می خواستم درباره دستخط خواهر کوچکم حرف بزنم روی جعبه دوربین که اسمش را با خط بچگانه ای نوشته بود و اینکه خواهرم با همه ما فرق می کرد و خواهرم تنها کسی ست بین ما که صدایش پشت تلفن شبیه ناله نیست و من هر بار که از ساری زنگ می زدم دلم می خواست این خواهرم گوشی را بردارد که همیشه حرف برای گفتن دارد و ذهن یخ زده ای ندارد و گربه ماهی ها و ماهیگیری پدرم و شباهت گربه ماهی ها به من و دهان بدون آرواره گربه ماهی ها و قلاب های ماهیگیری در تاریکی اعماقشان و همه اینها....

عالی نشده؟؟

2010-11-02T07:31:00.000-07:00

پارسال همین موقع بود نه یکمی دیرتر نشسته بودم روبروی دکتر که دستش را می برد لای موهایش و به من می گفت:"چه خوب،به به،همه چیز عالیه" .به صدای کشیده شدن ناخن ها روی پوست سرش گوش می دادم و اینکه به من نگاه نمی کرد و همه چیز عالی بود .پول را گذاشتم روی میزش و امدم بیرون و همه چیز عالی بود.توی داروخانه که بوی بیماری می داد ایستاده بودم و خسته بودم وهوا مثل امروز ابری بود و لابد همه چیز عالی بود و من که اینقدر نمی فهمیدم که چرا همه چیز عالی بود.حالادو ماهست که می نشینم جلوی دکتر دیگری که نگفت همه چیز عالیست و من به دستهایم نگاه می کنم و ریش ریش لبه شالم را به هم گره میزنم و به دکترم نگاه نمی کنم وخیالم راحتست که همه چیز عالی نیست و گاهی خیلی کوتاه حرف می زنم و گاهی خیلی طولانی گریه می کنم اینقدر که اب بینی م سرازیر میشود و دکتر بسته دستمال کاغذی را میگیرد سمت من و من فکر می کنم که یکی از این روزها باید بگویم که دستمال گلریز سه لایه کیفیت بهتری دارد و آب را بهتر جذب می کند و چیزی نمی گویم ولابد نگه داشته ام برای یکی از روزهایی که خیلی عالیند.

به دانه های زرشک که بالا و پاین می پرند نگاه می کنم و فکر می کنم چقدر شکر اضافه کنم که مزه اش عالی باشد و ترش نباشد و مثل آبنبات سوخته نباشد و عالی باشد و به ریش ریش لبه شالها فکر می کنم و به جاهایی که نشسته اند که میز یک کافه نبوده،که دستشان با لبه فنجان بازی نمی کرده ،خاکستر زیرسیگاری را زیرو رو نمی کرده،دستشان به جایی بند نبوده و ریش ریش لبه شالشان را گره میزده.......به رنگ زرشک ها نگاه می کنم که عالی شده و مثل ابنبات سیاه نشده و ترش نشده..نشده؟؟

گریز آناتومی

2010-10-16T13:09:00.000-07:00

اینها همه فیلم است عزیز من حالا هرچقدر زندگیهای شخصی شبیه دنیای واقعی باشد ولی اخر در کدام بیمارستان لامصبی همینکه دلت گرفت یک نفر ناگهان سرراهت سبز میشود که تو را آرام در آغوش بگیرد و مثل بچه ها تکان دهد،یک نفر که با تمام بیمارستان خوابیده و بازوهایش را فقط برای ارام کردن تو گشوده است،یک نفر که توی آسانسور دستش را آهسته بگذارد روی شانه تو...اینها همه فیلم است عزیز من در این دنیایی که ما زندگی می کنیم خیلی که بخواهی خوشبین باشی ممکن است فقط بشنوی " پریودت نزدیک است؟"

بهشت با طعم فلفل

2010-10-05T14:35:00.000-07:00

مادرم فکر می کند دوستش ندارم.به هرکسی هم که بتواند می گوید فروغ از من خوشش نمیاد.مادرم راست می گوید،دوستش ندارم.گاهی فقط دلم برایش می سوزد از اینکه دوستش ندارم و می داند.از اینکه از پر کردن این فاصله عاجز است،عاجزم.دلسوزیم اما زیاد طول نمی کشد.مادرم در ذهن من همیشه جوان است،چشمهایش شبیه الان من ست وقتی عصبانی میشوم.از شبیهش بودن بیزارم.به دستهایش نگاه می کنم و می گویم:فروغ ببین که چقدر پیر شده.نگاه می کنم ولی نمی بینم.دستهای مادرم برای من همیشه جوانند :آنقدر پر زور که دو طرف فکم را فشار دهند و با قاشق فلفل در دهانم بریزند.شما البته باور نکنید من خیلی کوچکتر از آن بودم که بفهمم.می خواستم ببینم فلفل چه بلایی سر پرزهای چشایی می آورد.ببینم که چطور بی حسشان می کند و مثل سگ هار بزاق دهانت همینطور ترشح میشود و بند نمی اید.عوضش خیال همه راحت، واکسن هایم را همیشه به موقع زده ام،تمام این سالها پاچه هیچکس جز خودم را نگرفته ام،حتی مادرم که دوستش ندارم.فکر که می کنم می بینم دلم نمی خواهد از بزاق دهان و دستهای مادرم برای هیچکس حرف بزنم،مخصوصا حالا که دستهایش پیر شده اند،دستهایی که هیچوقت شبیه دستهای من نبوده اند.

ار چشم شود گوش شما

2010-10-02T01:14:00.000-07:00

می نویسم و پاک می کنم.حس می کنم همه حرف هایی رو که من می خوام بگم دیگران گفتند خیلی هم بهتر از من.گاهی هم وسط نوشتن همون" که چی؟" همیشگی غالب میشه.آخرش هم این میشه که صفحه" نیو پست" رو باز می کنم ،چند دقیقه بهش نگاه می کنم و چیزی نمی نویسم.

تمام آن نقاط غیر مشترک

2010-09-17T17:58:00.000-07:00

میم را آخرین بار پارسال عروسی یکی از دوستهای مشترکمان دیدم.آن وسط می رقصید و با دست به من اشاره کرد یعنی که بیا.از وقتی دانشجو بودم می شناسمش.جشن های تولدش رفته بودم خوب می دانست که در رقص تا چه اندازه افتضاحم.از جایم بلند شدم و رفتم به طرفش که بی خیال من برای خودش می رقصید.میم از آن دسته دوستهاست که نبودنش اذیتت نمی کند،جای خالیش مدام نمی سوزاندت.از آنهایی که وقتی می بینی تازه می فهمی که چقدر دلت برایش تنگ شده است.من و میم هیچ نقطه مشترکی با هم نداشتیم.جمع کوچکی بودیم که جمعه ها با پدرم کوه می رفتیم: من و خواهرم،میم و دوتا از دوستهایش.هیچ کتاب مشترکی نخوانده بودیم،از فیلم هیچوقت با هم صحبت نمی کردیم،تعداد آهنگهای مورد علاقه مان به تعداد انگشتهای دست نمی رسید.اما اولین پسری شد که مجوز ورود به خانه ما را به عنوان یک دوست پیدا کرد بعدها حتی مجوز بیرون ماندن ما تا نیمه های شب.این شد که یک سال تمام جمعه ها میان برف و باران بی خیال بقیه روزهای هفته می شدیم و می زدیم به کوه.تمام راه می خندیدم آنقدر که نفسم می برید و به هن و هن می افتادم.همه راه برگشت آوازمی خواندیم.اندی می خواندیم و می خندیدیم،داریوش می خواندیم و می خندیدیم.ما جمع کوچکی بودیم که هیچ چیز مشترکی نداشتیم جز اینکه بلد بودیم همدیگر را بخندانیم.جز اینکه غروب جمعه از شدت خنده اشک از چشمهایمان سرازیر می شد.
ایستاده ام روبرویش.می چرخد دورم و شکلک در می اورد.هنوزم تنها آدمیست که فقط دیدنش می تواند با تمام وجود من را بخنداند.به روی خودم نمی اورم و با چشمهایم به میم می خندم که حالا حواسش فقط به رقصیدن ست.

run,run

2010-09-13T13:35:00.000-07:00

برف می بارید.تو تکیه داده بودی به ستون وقتی اتوبوس حرکت کرد.اصلا اگر همین الان وسط بهترین مهمانی عمرم در حال رقصیدن هم باشم کافیست یادم بیاید تا پلک پایین چشم چپم شروع کند به پریدن و مجبور شوم دندانهایم را انقدر بهم فشار دهم که آن صحنه بگذرد.اتفاق هایی هست که می توانی به یاد بیاوری و برایشان عزاداری کنی،زار بزنی،اتفاق هایی هست که می توانی برایشان دکتر بروی و همینطور که ریش ریش پایین شالت را به هم گره می زنی آرام آرام تعریفشان کنی. اتفاق هایی هم هست که نمی شود برایشان عزاداری کرد،گذاشته ای کنار و منتظری برای وقت مناسب که بیرون بیاوری و بگیری جلوی چشمت..زور هم که نیست ،فقط می توانی صدایت را تا اخرین حد ممکن پایین بیاوری و بگویی هنوز با آنها کنار نیامده ای.....

in spite of me

2010-09-10T03:44:00.000-07:00

من آدم بی اعتنایی کردن به ادمها نیستم،جواب ندادن به اسمس ها،خاموش کردن گوشی ها،حتی همینجا هم که نشسته ام هی سرم را می چرخانم سمت درخت چنار که فکر نکند فراموشش کرده ام.
من فقط گاهی اینقدر خسته ام که برای نوشتن همین دو خط به اندازه تمام سالهای زندگیم باید انرژی بگذارم. فقط خسته ام.

از تو می خواهم

2010-09-07T05:48:00.000-07:00

نزدیک اذان ست.حالم بهم خورده و سردردم کمتر شده.دراز کشیده ام ومنتظرم آرامبخش اثر کند.صدای دعای توسل از مسجد می آید.من آدم مذهبی ای نبوده ام ولی این دعا را همیشه دوست داشته ام.این التماس به خدا از راه غیر مستقیم،این واسطه طلبیدن،تکرار درماندگی در هر هجا.من این دعای زمینی را دوست داشته ام.
انی اسئلک و.....
از سرما می لرزم و فکر می کنم کجاهای زندگی ام گفته ام"انی اسئلک" بدون واسطه تراشیدن،بدون سکوت کردن و در انتظار پاسخ بودن.کجاهای زندگیم راست راست توی چشم آدم مقابلم نگاه کرده ام و محکم گفته ام: "انی اسئلک".

لحظه های کوچک خودخواهی

2010-09-02T04:10:00.000-07:00

معمولا به آدمهایی می گویم"هرجور شما راحتید" که با آنها راحت نیستم یا دیگر از درک کردن راحتی و ناراحتی آنها خسته شده ام.اینقدر که همیشه به راحت بودن دیگران فکر کرده ام ،به زحمت نیفتادنشان به خاطر من.ولی وقتی می گویم :"هرجور شما راحتید" یعنی خیلی ناراحتم یعنی یک جاهایی فقط یک جاهای خیلی کوتاهی از زندگی تنهایی پیش رفتن راحت نبوده و شما نبودید،یعنی حضور شما برای من مهمتر از راحتی شما بوده و شما نبودید...راستش بعد از این دیگر خیلی مهم نیست حالا دیگر "هرجور شما راحتید".

فریب ها

2010-09-01T14:01:00.000-07:00

خب من فک کنم جزو دسته سخت سانان؟ یا خارتنان یا همچین چیزهایی طبقه بندی بشم.از طبقه بندی خودم ناراضی نیستم.ولی امروز تو ماشین تمام مدت به داستان فریبها فکر می کردم .اونجایی که زنه تقصیر همه عمر تباه شده اش رو میندازه گردن پیراهن سبزش.راستش من آدم شلوغ بازی و مصیبت ساختن از زندگی نیستم ولی پیراهن آبی گلدارم رو از اون روز چپونده ام ته کمد و هنوز نتونستم باهاش کنار بیام.

فریب ها:آلیس مونرو

چهارشنبه ها و دکتر انقلابی

2010-09-01T08:14:00.000-07:00

چهارشنبه ها کلاس انقلاب داشتیم.پنچ شنبه و جمعه هم که دانشگاه تعطیل بود این بود که من همیشه کلاسهای انقلاب را می پیچاندم و سه ساعت راه را می کوبیدم و می رفتم خانه.حالا نه اینکه خیلی دلتنگ کسی باشم راستش بودم دلم گاهی برای کاشی های آبی رنگ حمام تنگ میشد.حالا به خاطر کاشی های آبی یا هرچیز دیگری من فقط دو جلسه سر این کلاس انقلاب نشستم.اولش با اکراه،بعدش ... هنوز هم تنها کلاسی ست که حسرت از دست دادنش را می خورم.دکتر"اسمش یادم نمی اید" دکترای علوم سیاسی داشت از یک جایی مثل سوربون فکر کنم ولی همه اش این نبود.این آقا 6 سال پزشکی خوانده بود و بعد رها کرده بود و رفته بود از اول...آن هم علوم سیاسی.من حتی زیاد به حرفهایش گوش نمی کردم به این ادم نگاه می کردم که 6 سال با خودش کلنجار رفته بود ،به این تغییر ناگهانی،به این نه گفتن به همه فاکتورهای عقلانی.به شهامتش که در فضای آمفی تئاتر می پیچید.

جلسه امتحان زیر برگه برایش نوشتم :در این چهار سال بیشتر از هر کلاس دیگری دانشجوی کلاس شما بودن را دوست داشتم.
توضیح:من کشاورزی خوانده ام.

ترس

2010-08-31T12:31:00.000-07:00

ندانسته های شما مرا سانسور می کند.حتی اینجا!

words dont sound right

2010-08-31T07:51:00.000-07:00

من حرف نمی زنم یا خیلی کم حرف می زنم. وقتهایی که پای تلفن با دوستی حرف می زنم و می شنوم:"خوشحال شدم صداتو شنیدم" تعجب می کنم.معمولا جوابی نمی دهم یا مثلا می گویم مرسی.ولی ته دلم می خواهم بپرسم از چه چیز شنیدن صدای من خوشحال شدی؟!از تُن صدایم که مث ناله آرامی ست و همش باید جمله هایم را دوبار تکرار کنم؟!از اینکه معمولا چیزی برای گفتن ندارم؟!

در من آدم خسیسی زندگی می کند که به کلمه ها حساس است.که بوی شما را فراموش می کند.صدای شما را فراموش می کند.چهره ی شما را فراموش می کند.لذت در اغوش شما بودن را فراموش می کند ولی کلمه هایی که از دهانتان بیرون امده را هرگز.

در من ادم خسیس ابلهی زندگی می کند که چیزی از تعارفات روزمره نمی فهمد که حرفهای شما را باور می کند وقتی می گویید:"مواظب خودت باش"

در من ادم خسیس ابلهی زندگی می کند که مدتی است به مرض تردید دچار شده .که نمی داند کدامیک از حرفهای شما را باید باور کند.آدم مرددی که حرف نمی زند تا شاید از شما هم چیزی نشنود.در من ادم خسیس ابله مرددی زندگی می کند که کلمه ها را هرگز فراموش نمی کند.

no word to live

2010-08-27T01:56:00.000-07:00

آخرین جمعه زمستون چندسال پیش با چند تا از دوستها رفته بودیم کوه،برف عجیبی می بارید مث پر های سفید و لطیفی بود که گاهی از بالش می زنند بیرون.کافی بود فقط دهانت رو باز کنی و سرت رو بگیری به طرف آسمون که دونه دونه بشینه تو دهانت.دهانم رو باز کرده بودم و طعم خنک برفی که روی گرمای زبانم محو میشد احساس می کردم.
نشسته ایم تو ماشین،تابستونه و من به دریچه کولر نگاه می کنم که سرما رو می کوبونه تو صورتم.میگی حس می کنی نبودنت بهتر از بودنته.می شنوم یه چیزایی .دستمو گرفتی ،محکم.ومن تمام مدت با دهان باز همینطوری نشستم و منتظر اون دونه برفم که بچرخه و آروم بشینه رو زبونم ولی تو نمی بینی .تو نمی بینی و چیزی نمی گی.تمام مدت چیزی نگفته بودی.من اون ادمی هستم که به کلمه احتیاجی نداره من اون ادمی هستم که میشه فقط به چشماش نگاه کردو گاهی دستش رو گرفت. تو نمی دیدی اون گدای پیر و چروکیده ای رو که تمام این مدت درون من نشسته و سرش رو گرفته سمت آسمون شاید که کلمه ای بباره؛که هیچ عمری نداره،یه کلمه که فقط سبک باشه و خنک مثل برف و اروم اروم بیاد و بشینه رو قلبش.

برای چشمهای غمگین سگها

2010-08-23T11:35:00.001-07:00

جلوی مغازه که پارک می کردم مطمئنم پشت ماشینی نبود ولی وقتی اومدم از پارک بیام بیرون عقب که رفتم زدم به ماشین عقبی صدای سنسور دنده عقب هم بلند شده بود یه بند جیغ می کشید و من بهش اعتنایی نکرده بودم.از تو ایینه دیدم خانومی که صندلی عقب نشسته داره بال بال میزنه و از راننده هم خبری نیست.رفتم جلوتر و پیاده شدم نگاه کردم به جلو ماشینش دیدم چیزی نشده .باید می دیدم ماشین به اون بزرگی رو یا می شنیدم صدای جیغ لعنتی سنسور دنده عقبو..یاد آژیر قرمز میندازه منو وقتی برق قطع میشد و تنها نور اتاق از تلویزیون سیاه و سفیدی بود که نمی دونم چرا فکر می کردم نباید بهش نزدیک بشم..تنها وقتی بود که مامان منو هم مث لیلا محکم بغل می کرد و مچاله می شدیم گوشه اتاق....آقای راننده میگه خوبه ماشینت سنسور دنده عقب هم داره ..چیزی نمیگم و راه میفتم.

ده بار امروز خواستم دنده رو عوض کنم و جا نرفته به خودم فحش میدم به این ماشین فحش میدم دلم ماشین قراضه خودمو میخواد با فرمون سفتش،با اهنگای اسپنیش،با خاکستر سیگار..

بارون ریزی میاد و جنگل مه شده.نگه میدارم یه گوشه و سیگار می کشم.شیشه رو میدم پایین و به صدای رودخونه گوش میدم..کنار جاده سرو کله یه گله سگ پیدا میشه..لاغرن با چشمای غمگین..میخوام بر گردم ..تموم ماشینو زیرو رو می کنم هیچی پیدا نمی کنم جز یه بسته ادامس.سگها همینطور منتظر به من نگاه می کنن. دور میزنم از تو اینه می بینمشون که همینطور اروم و بی صدا به دور شدن من نگاه می کنن و نمی دونم چرا من چیزی تو ماشین نداشتم و نمی دونم چرا این دنده امروز جا نمیره و نمی دونم چرا چشمای سگها باید اینقدر غمگین باشه و نمیدونم چرا این مسافرا دست از سر این جاده ها برنمیدارن که ادم حداقل بتونه با خیال راحت زار بزنه وقتی هیچ چیزی درست جا نمیره.

-سیما میگه تو تنبلی و کم می نویسی.سیما به من لطف داره ولی من این روزا میخوابم و سیگار میکشم و اگه بتونم گریه می کنم.

فالوده با طعم دی اکسید کربن

2010-08-22T07:34:00.000-07:00

-بیمارستان هاشمی نژاد بیمارهای دیالیزی می نشستند و قبل دیالیز تند تند یخ می جویدن،صدای قرچ قروچ جویدن یخ..عطش..
-میرم تو قنادی مردم برا زولبیا و بامیه صف کشیدن به آقایی که پشت یخچال ایستاده نگاه می کنم و میگم فالوده می خوام.سه روزه اینکارو می کنم.دستمو میذارم رو شکمم که از روی مانتوی گشادم ببینه که حامله نیستم.
-بارون میاد و انقدر سرد شده که لباس زمستونی پوشیدم.فالوده رو از تو فریزر در میارم و یخزده شروع می کنم به خوردن .قاشقمو به زور فرو می کنم توش و تیکه تیکه می خورم.خنک نمیشه.خنک نمیشم..یادم نمیاد تو اون کلاسهای کوفتی امداد برا این سوختگی ها چیزی به ما یاد داده باشن.کسی چیزی می دونه؟ برا ادمی که نمکِ رو زخمهای خودش شاید بهتر باشه برم کف دی اکسید کربن بخرم.

تمرین نوشتن

2010-08-22T00:45:00.000-07:00

........

برای من همیشه در یک لحظه اتفاق می افتاد.خم شده بودم روی زمین و آبی را که از صبح کف خانه جمع شده بودم با حوله خشک می کردم.زانوهایم چسبیده به پارکت خیس و خنک بود که دیدم دیگر نمی توانم.به پوست کنار ناخن هایم که در آب چروکیده و سفید شده بود نگاه کردم و دیدم که نمی توانم.حتی اگر به قول آقای روانکاو شنبه ها ریشه در ناخوداگاه و کودکی هایم داشته باشد برای من فقط همان یک لحظه بود.

این شد که زندگیم تکه تکه شد.یک تکه حالا در آپارتمان شصت و پنج متری واحد سیزده ست،شش ساعت دورتر از خانه فعلی ام که عاشق چنار پشت پنجره اش شده بودم و اصرار کرده بودم که بخریمش.شاید حتی برایش گریه هم کرده بودم.بعد روزها توی خانه خالی می نشستم و برای رنگ دیوارها نقشه می کشیدم.اتاق خوابمان را چند بار رنگ زده بودم با پشتکاری که از من بعید بود تا بالاخره رنگ سبز دلخواهم در امده بود.پرده ها را دوخته بودم.غروب کنار می زدمشان و می گذاشتم نور از لابلای برگهای چناربه داخل اتاق بتابد.همینطور خیره به سقف و بازی سایه ها دراز می کشیدم تا همه چیز در تاریکی فرو می رفت و فقط صدای به هم خوردن برگهای چنار می امد و آواز پرنده دوری که نمی دیدم.

کسی اگر دقت می کرد می دید که تعداد قاشق ها و بشقاب هایم هیچوقت از یک دست بیشتر نشد.کسی اما دقت نمی کرد.خودم خیره می شدم به شیارهای چوبی سقف و انتظار می کشیدم برای آپارتمان شصت و پنج متری واحد سیزده که به گمانم حالا خانه اخر ست برای من که خیال رفتن و بریدن دارم و برای دیگران که به رفتنم عادت کنند.بعد از این اوارگی ست،خانه ای انتظارم را نخواهد کشید.این را در همان فروشگاه زرد و ابی "ایکیا" فهمیدم.فروشگاهی پر از قفسه های چوبی و شمع های معطر و مبل قرمز رنگی که رویش نوشته شده بود:"لطفا ننشینید" و درست روبروی مبل قرمز تابلوی زندگی من!

باید می شد بقیه روز را روی آن مبل بنشینم و به زندگیم نگاه کنم.ولی فروشنده حق داشت،شاید خریدار مبل می فهمید که یک زن خیال پرداز چهل و پنج کیلویی روی این مبل نشسته است و خدا می داند هیچ چیز برای یک زندگی خطرناک تر از بردن خیال های یک زن آشفته به خانه نیست حتی اگر برای ساعتی روی مبل قرمزی نشسته باشد.این شد که ایستادم،دستهایم را گذاشتم لبه مبل و به پل چوبی لرزان روی آن دره عمیق نگاه کردم.دره ای در عکس نبود ولی منظره شبیه دامنه های اورست بود این بود که فکر کردم دره باید خیلی عمیق باشد،آنقدر که من جرات نکنم به پایین نگاه کنم و دستم را محکم بگیرم به طنابهای دو طرف پل و خیره شوم به جلو،به انتهای پل،آنجا که مه غلیظ سفیدرنگی همه چیز را در خود فرو می برد.

گلریز سه لایه

2010-08-21T09:57:00.000-07:00

به آقای دکتر شنبه ها.......

نویسنده این همه من نیستم

2010-08-20T11:36:00.000-07:00

میگم انگشتر بنفشم نیست.میگه جا موند روی میز.میگم چرا به من نگفتی و گریه می کنم .میگم چرا انگشترم نیست و گریه می کنم میگم زخم روی انگشتمو می پوشوند و گریه می کنم.میگه جا مونده روی میز ،جا مونده روی میز،جا مونده روی میز.

........

2010-08-20T05:04:00.000-07:00

اونایی که تو خزر شنا کردن می دونن که گاهی ممکنه یهویی شن زیر پاهات خالی بشه و مث گرداب تو رو بکشه پایین..ایستاده بودم و نگاهشون می کردم که کمک می خواستن و از جام تکون نمی خوردم،داد نمی زدم.....
اینقدر همونطور ساکت بهشون نگاه کردم تا یه قایق موتوری پیدا شد و به دادشون رسید.اونایی که مثل من زندگی کردن می دونن که ممکنه یه روز زندگی زیر پاهات خالی بشه و تو حتی نتونی تکون بخوری ،حتی نتونی داد بزنی و هیچ قایقی هم رد نشه که دستتو بگیری بهش.

نزد.....یکی

2010-08-18T10:44:00.000-07:00

نه س.ک.س نه عشقبازی اونیکه من میگم اسمش نزدیکیه فقط نزدیکی

منفی شش

2010-08-08T11:14:00.000-07:00

تمام مدت که از من می پرسید حالا تو این سن فکر می کنی اخرش چی شد که ولت کرد داشتم به این فکر می کردم که از ارگاسم استفاده کنم راحتتره یا ارضا..

که مرگ خسته از دق الباب نوبتش.....

2010-07-31T05:01:00.000-07:00

لیلا یک سال از من کوچکتربوده ولی همه جا منو دنبال خودش می کشوند،از پله های نردبون اول لیلا بالا میرفت بعد من ،از شاخه های درخت اویزون میشد تا من جرات بالا رفتن پیدا کنم.اوایل که من خجالت می کشیدم نوار بهداشتی بخرم لیلا جای من میرفت تو مغازه و از آقای فروشنده برای من خرید می کرد.لیلا همیشه جلوتر بود و من و دنبال خودش می کشید....

بعد یه روز لیلا دیگه نبود.یه ماشین پرتش کرده بود تو آسمون و ظاهرا لیلا یه جایی بین زمین و آسمون گیر افتاده بود.یه ماه ما روزی یک ساعت از شیشه ای سی یو نگاهش می کردیم که اروم دراز کشیده بود و فقط نفس می کشید.یه وقتایی دلم می خواست برم بزنمش و بهش بگم که ایندفعه دیگه بیشتر از همیشه خودتو برای مامان شیرین کردی.بگم که انصاف نیست تو اینجوری اروم خوابیده باشی بدون هیچ خاطره ای و خاطره هات ما رو عذاب بده.دلم می خواست دستای استخونیش رو بگیرم تو دستم و زار بزنم که یه جایی از وجود من بدون تو خالیه و من درد میکشم،درد می کشم،درد.

-لیلا بعد یک ماه به زندگی برگشت.

چهارصدو پنجاه هزار تومن

2010-07-23T12:49:00.000-07:00

اینقدر واقعی بود که فکر می کردی همین الان که از روی مبل بلند بشی و پاتو بذاری رو تخته های لرزون پل فقط چند قدم باید طاقت بیاری تا تهش که گم بشی توی سفیدی مه!

نفرین ابدی بر پیچ های جاده چالوس باد

2010-07-21T08:59:00.000-07:00

فکر کن برای اولین بار اینقدر مطمئن باشی، پنج ساعت تمام دست راستت روی دستگیره باشه و دست چپت به ضامن کمربند ،پنج ساعت،پنج ساعت لعنتی

به دانه های برفی که بر آناکارنینا می بارید

2010-07-18T13:10:00.000-07:00

این شهر قطار ندارد!!

human touch

2010-07-13T11:44:00.000-07:00

من آدم لمسی هستم .اینو حداقل دیگه میدونم.دبیرستانی بودم فک کنم که یه شب پسر یکی از آشناها شب خونه مون خوابیده بود. خواهرم نصفه های شب منو صدا کرد.تابستون بود ،خوابیده بود و بلوزش کنار بالش بود.من اونجا ایستاده بودم و به پوست یه ادم نگاه می کردم تو تاریکی..هیچی هم از هات و س.ک.س.ی و این حرفا نمی دونستم.دراز کشیده ام روی چمن پارک.چشمامو بستم و دست می کشم به چمن نرم و نمناک..فکر میکنم شاید پوست تن یه زن اینطوری باشه زیر انگشتای یه مرد، همینطور نمناک و فرار.
من ادم لمسی هستم.کلمه ها منو می ترسونن.عوضش دلم میخواد چشمامو ببندم و انگشتمو بکشم روی خطهای کف دست برسم به مچ اونجا که خون پر سرو صدا میگذره از رگها....

اسکل

2010-07-12T01:59:00.000-07:00

من همینطور دفن می کنم به امید روزی که برم سراغشون و پیدا نمی کنم،دفن می کنم و پیدا نمی کنم،پیدا نمی کنم

ناتوانی این دستهای سیمانی

2010-06-20T19:27:00.000-07:00

من عاشق کارتون رابین هود بودم.اصلا این روباه با آن کلاهش از هر مردی در دنیا برایم جذاب تر بود:رابین شکست ناپذیر،رابین که تیرهایش همیشه به هدف میخورد،رابین که از همه خطرها جان سالم به در می برد...رابین هود نازنین من...

بعد خب توی آن کارتون نشانمان ندادند ولی رابین هود هم تیر خورد یعنی تازه اگر تیرهایت به هدف هم بخورد نمی توانی از این واقعیت فرار کنی که تو خواسته یا نا خواسته سیبل نفر دیگری و خب عادت هم نمی شود وباز لعنت بر آن کسی که بگوید درد ندارد و خوب می شود که خوب هم بشود درد دارد.

فقط یک چیز کوچک می ماند که تو از کدام دسته ادمهایی: آنهایی که تیر را ذره ذره بیرون می کشند و می گذارند آرام آرام از استخوان و گوشت و پوست بیرون بیاید یا انها که مثل فیلمها یک تکه پارچه می چپانند لای دندانشان و تیر را تا انجا که بتوانند سریع تر بیرون می کشند.

تمرین نوشتن/2

2010-06-09T03:34:00.000-07:00

پسرعمویم مرده بود،مدتها بعد از آنکه دیگر جایی در زندگی هیچکدام ما نداشت.روی شکم دراز کشیده ام و به صدای مرد گوش می دهم که به آرامی کتابی را می خواند.نور شمع روی دیوارهای اتاق و صورت استخوانی مرد می لرزد.عمه ام تلفن کرده و گفته بود که جنازه اش را در خانه اش پیدا کرده اند،بعد از دو روز بی خبری و شکستن در پیدایش کرده بودند:نشسته و مرده روی کاناپه خانه اش. زیر چشمی به مرد نگاه می کنم.کلمه ها بی معنی می شوندو فقط صدایش است که حالا در اتاق کوچک و تاریک می پیچد. همانطور که صورتم را به بالش چسبانده ام زیر لب می گویم تو اولین مردی نیستی که مرا به اتاقت راه داده ای.سایه سرش را روی دیوار می بینم که به سمتم می چرخد و صدایش که دیگر شنیده نمی شود.

صورتم را به بالش فشار می دهم.تابستان است و خانه عمویم جمع شده ایم.دختربچه کوچکی هستم با موهای همیشه نامرتب وساقهای لاغر کبود که زیر دست و پای بزرگترها می لولم و می شنوم که چیزهای عجیبی درباره پسرعمو می گویند:از اتاقش که درش را همیشه می بندد و کسی را به ان راه نمی دهد.از کارهای عجیبش......بعد از ظهری که همه خوابیده اند صدایم می کند و من به دنیای ممنوعه اش وارد می شوم.نشسته ام روی تختش و با چشمهای حیرت زده به به پنجره نگاه می کنم که با کاغذهای تیره پوشانده شده و نور کمرنگ لامپ قرمز رنگی که از سقف اویزان است.پسرعمویم موهایم را شانه می کند.دردم می اید و اشک در چشمهایم جمع می شود.غرق لذت این متمایز بودنم و صدایم در نمی اید. بعدها می شنوم که یک روز دایی هایش در اتاقش را می شکنند و تمام کاغذهای روی پنجره و عکسهای عجیب روی دیوار را پاره می کنند. به چشمان منتظر مرد نگاه می کنم و می گویم فکر می کنم پسرعمویم کاناپه اش را روبروی در گذاشته بود وقتی که می خواسته بمیرد، قبل از انکه داییهایش بعد از تلفنهای بی جواب مانده در را بشکنند و به زور وارد خانه اش شوند.

من یک کوسه حامله ام

2010-06-03T07:05:00.000-07:00

به بوی دریا ویار دارم،اتفاق عجیبی است.از وقتی این بچه کوسه را حامله ام بوی دریا که می آید از تهوع به خود می پیچم.بچه کوسه ی من البته موجود بی ازاری ست..فقط گاهی که گرسنه می شود، که خونی که از رگهای من تغذیه می کند سیرش نمی کند،شروع می کند به بلعیدن.
بچه کوسه ها اخر از جنینی دندانهای تیزی دارند.درد زیادی ندارد گاهی تخمدانهایم را می جود..گاهی شنا می کند در کیسه آبش و جای لگد زدن با تیغه پشتش به دیواره های رحمم می کوبد....گفتم که کوسه من موجود بی آزاری است فقط بوی دریا که می آید از تهوع به خود می پیچم.

2010-06-02T12:50:00.000-07:00

مادرم در تمام این سالها و روزها تلاش کرده ام که تو را ببخشم.....روزت مبارک

2010-05-28T12:32:00.000-07:00

زندگی کردن توی کشوری که روی دیوارهایش هیچ شعاری نوشته نشده باشد............

emptiness

2010-05-07T13:48:00.000-07:00

دستهای خانوم الف رو گرفته اند و بهش کمک می کنند که وارد استخر بشه.خانوم الف چند ماهی تو کما بوده بعد اینکه بعد از تونل سنگی افتاده و ماشینشون رو له کرده.... آقای ص همون لحظه برای همیشه رفته . قسمت کم عمق استخر می ایستم که نفسم بیاد سرجاش.خانوم الف به خانومی که روبروش ایستاده میگه :"من و شوهرم هفده سال زندگی عاشقانه داشتیم اینقدر زیادن ادمهایی که سالها با هم زندگی می کنند بدون هیچ عشقی"

زانوهامو بغل می کنم ،چشمهامو توی آب باز می کنم و به چشمهای خانوم الف فکر می کنم اون لحظه ای که بهوش اومده و بهش گفتن که دیگه نیست،که برای همیشه رفته.............

مسافر کوچولو

2010-05-03T10:57:00.000-07:00

علی رو که دم خونه شون پیاده می کنم یکمی پایین تر نگه می دارم کنار جاده.شیشه ها رو میدم پایین،مه سرد میاد تو و می شینه رو صورتم.بوی علی هنوز تو ماشین مونده:بوی خونه های روستایی.

اول جاده سوارش کردم.بارون تندی میبارید.همینکه براش نگه داشتم پرید رو صندلی جلو نشست.کیفمو پرت کردم عقب.دو روزه که حالم خوب نیست.از علی می پرسم کلاس چندمه و بلافاصله از سوال احمقانه م پشیمون میشم.میگه کلاس چهارم.علی مثل بچه های این روزها نیست.مثل هجده سال پیش خودمه...ساکت و معذب.

بقیه راه هیچ حرفی نمی زنیم .فقط صدای بارونه که میخوره رو سقف ماشین.دلم میخواد بهش بگم خوبه که ساکته،که گول مدرسه و کلاسهای انشا و معنی کلمه ها رو نخوره.دلم میخواد بهش بگم که ارزش کلمه ها رو بدونه..که یه روزی تو سن من میشه گدای همین کلمه هایی که یه روزی بی ارزششون کرده.که هرچیزی که میشنوه هیچ مزه ای نداره بس که همه هرجایی استفاده کردن ازشون.

میگه همینجا پیاده میشم..اسمشو می پرسم و بهش نگاه می کنم از تو اینه که دست تکون میده.

خار مانده در گلو

2010-03-26T23:46:00.000-07:00

نشستیم تو خونه ،زنگ میزنی و قرار ساعت سه رو کنسل می کنی.اهمیتی نمیدم مثل روز برام روشن بود میگی عوضش هشت میای دنبالمون.نرگس بهم نگاه می کنه.....میگم مطمئن بودم که دوباره زنگ میزنه.

هشت و نیم اومدیم بیرون..خیرسرم کفش تازه مو پوشیدم.نمی دونم من زنگ می زنم یا تو که میگی نمی تونی بیای...بیشتر حواسم میره به قیافه ام که چجوری تندی جمعش کنم که نرگس نفهمه...همه راهو باید پیاده بریم .چاره ای نیست..کفش تازه ام بدجوری پامو زده .پشت پام خون میاد و می سوزه..هر چیز قشنگ تازه ای درد داره و خونریزی..اینو دیگه هر زنی می دونه.رسیدیم به خونه دراز کشیدم تو اتاق نرگس چایی ریخته...حرف زیادی نمی زنیم میگه من نمی فهمم ...نرگس حالش خوش نیست..من شرمنده ام پیشش..میگم فقط به خاطر اینکه تو هم با من بودی ناراحتم،دروغ میگم خب.....

زخم پشت پام خشک شده ولی هنوز هست،فدای سرت عزیزم پاشنه آشیلم که تیر نخورده.......

سفر به روایت تصویر

2010-03-21T13:35:00.000-07:00

وزن آب

2010-02-06T09:58:00.000-08:00

موقع شنا تو استخر از زیر دوش حموم هم بهتره،حتی بهتر از پشت فرمون تو روزهای بارونی،یعنی اگر عینک شنا رو هم جا گذاشته باشی بالاخره اونهمه کلر آب که هست،حتی اگه مثل من نتونی بری کف استخر بشینی وقتی حباب های موذی هوا سبکت می کنند و می برنت بالا.....

سه روزه که باد زوزه میکشه،بیشتر به فریاد می مونه صداش.احمقانه ست شاید ولی من هیچوقت تو زندگیم داد نزدم،هروقت هم کسی رو دیدم که داد میزنه فقط رنگم پریده و لال شدم.یعنی اگر صدام از یه حدی بلندتر بشه دیگه اینقدر غریبه ست برای خودم که مطمئنم من نیستم..یکی دیگه ست که سعی می کنه خودشو جای من جا بزنه،دوستش هم دارم خیلی ولی خب دروغ چرا من نیستم...
پنجره رو باز می کنم،باد می خوره تو صورتم،میره لای موهام،می خوام با این باد داد بزنم،چشمم میفته به پرتقال های نارنجی توی باغ،خیلی نارنجی ،اینقدر که برای عصر ابری یه روز زمستون خیلی زیاده،خیلی زیاد......

بهتره سعی کنم نفسمو نگه دارم،اونوقت شاید بتونم بشینم کف استخر و زیر وزن اونهمه آب و نفسی که به زور می خواد بیرون بیاد فریاد بزنم.فقط باید نفسمو نگه دارم،فقط.

یعنی شاید......

2010-01-26T01:38:00.000-08:00

بعد خیلی جدی یه جایی وسط حرفهاش پرسید اصلا تا حالا عاشق شدی؟ یعنی طوری که دلت بلرزه وقتی می دیدیش؟فقط یک لحظه بود..واسه یه لحظه کوتاه خودمو دیدم، اون ادمی که اون روزها بودم..شاید خیلی هم فرق نمی کردم ولی چشمام می درخشید.یعنی فکر می کنم که می درخشیدن.یعنی مطمئن نیستم ولی باس می درخشیدن خب.....

کاش اون روزها منو دیده بودی...بعد الان حداقل می تونستی بهم بگی که چشمام می درخشیدن اصلا یا نه؟!

hope so

2010-01-20T00:30:00.000-08:00

فقط چند ماه از وقتی که ناگهان خم شدی و منو بوسیدی میگذره..بعدش ادامه دادی به خوردن چایی مثل اینکه مگسی رو از صورتم پرونده باشی. من فقط مثل احمقها اونجا نشسته بودم و به تو نگاه می کردم،حتی شاید نگاه هم نمی کردم و می دیدم که چطور به ثانیه ای پشیمون شدی و خب ما ادمهای بالغی هستیم و دیگه هیچوقت به روی هم نیاوردیم ..تا دیروز که به تو گفتم دیگه کلاس نمیام و امروز اسمس دادی که امیدواری که یه روزی دوباره منو ببینی و متاسفی که ناراحتم کردی.

راستش من حتی مطمئن نیستم که بخوام دوباره بینمت..باید وقتی هفته ای یه بار روبروت نشسته بودم اینها رو بهم می گفتی،شاید ترسیدی که من جنبه شو نداشته باشم و من از ادمهای ترسو خسته ام،از ترسهای خودم خسته ام..از نقش ادمهای قوی و بی تفاوت را بازی کردن خسته ام. من هنوز اون اسمس رو پاک نکردم شاید اصلا باید بهت جواب بدم که امیدوارم دیگه هرگز ادمهای ترسویی مثل تو و خودم رو نبینم.......

دورتر

2010-01-16T08:58:00.000-08:00

میگم تو هیچی از من نمی دونی.......میگه هیچکس نمی دونه
بعد همینطور که نفس کشیدن سخت تر میشه صداش هم دور تر و دورتر میشه .مثل اینکه یه نفر ته چاه فریاد می زنه .

تو گل سرخ منی

2010-01-11T11:18:00.000-08:00

دراز کشیدم رو زمین،موهام خیسن هنوز و حس خشک کردنشون هم نیست.مزه قهوه هنوز زیر زبونمه....من و لیلا نشستیم روبروی هم،یه دسته دختر نشستن میز کناری و بلند میخندن،نگاهش میره رو میز کناری و میاد،لیلا خوشحال نیست،میگه این ترم شاگردهامو دوست دارم،بهشون گفتم یک شب خواب دیدم که پسری رو بوسیدم،باید چشماشونو میدیدی........
زمین سرده ،حوله حموم هنوز تنمه،دست می برم تو کتابخونه و عکسی که از لای کتابها بیرون اومده رو برمی دارم،آخرین سفری که گروهی رفته بودیم،آبشار سمیرم،حسین ادا درآورده و سی نفر آدم داریم از ته دل می خندیم.شب له شده و خسته از جاده و راه دراز نشستیم تو لابی،شیوا تکیه داده به من،حسین به همدونی شعر میخونه،می خوام تکرار کنم ولی نمی تونم،به آرش میگم معنیش چی میشه، میگه:تو گل سرخ منی نمیذارم پژمرده بشی..................

لیلا میگه همش همینه،میگه خوبه که به هیچی بر نمی گردیم.میگه بایدهرکاری می تونی با زندگیت بکنی،چیز دیگه ای نیست.

2010-01-10T09:34:00.000-08:00

-:خانوم شما خیلی خاصی ،اصلا چه طور بگم یه جوری پیچیده هستین...

-: اجازه بدین همه لباسهامو دربیارم شاید به اون خلوصی که مدنظر شماست رسیدین!!!

2010-01-10T05:50:00.000-08:00

یه روزایی هست که هرچقدر زور بزنی و انرژیت رو جمع کنی اینقدری میشه که خودتو بکشونی تا حموم ،بلرزی و بالا بیاری از بوی تن خودت که ولت نمی کنه ،از این تاریکی ای که خودتی ..مچاله میشی گوشه حموم و می لرزی....بخار آب داغ و حس می کنی و می لرزی ،خیس و برهنه می لرزی از این بوی ترشیدگی که رهایت نمی کنه،که با دستهات هست،با موهات هست،با هر قدمی که بر میداری تو هوا موج می زنه.......و تو نمی دونی عزیز من که بوی ترشیدگی یعنی چی

2010-01-08T10:42:00.000-08:00

احمق جان ! آن برف پاک کن را وقتی می زنند که باران می بارد نه وقتی که خودت.................

2010-01-07T07:44:00.000-08:00

من فقط تختی می خواهم که زیرش پنهان شوم و دیگر هیچکس پیدایم نکند

گوشواره های صدف

2009-12-24T13:22:00.000-08:00

سرمای زمستون با رطوبت دریا که یکی میشه ،می شینه رو پوست و استخونت رو می سوزنه.نشسته ایی رو شنهای خیس و نگاه می کنی به ماهیگیرها که دارند پره رو جمع می کنند:تور رو مثل یک نیمدایره پهن می کنن تو دریا و بعد شروع می کنند به جمع کردن،مثل نسل کشی می مونه وقتی این نیم دایره تنگ تر و تنگ تر میشه ،بعضی ماهی ها که زرنگترن می پرند اونور تور،بقیه هم که...........

تمام مدت همینطور کرخت شده نشسته ای اونجا با حس تهوع که تو معده ات بالا میاد و نگاه می کنی به دایره که همینطور تنگ تر میشه،به ماهی ها که حالا توی خشکی جون میدن و به این فکر می کنی که شاید هنوزمنفذ کوچکی برای رد شدن باشه................

2009-12-22T06:24:00.000-08:00

به خودت میایی و می بینی یک ای میل ساده،چند خط احوالپرسی همینطوری از آدمی اینهمه دور، همه ابریِ غروب زمستان و درد و خستگی ات را کنار زده...از اینکه جز لحظه نوشتن و خواندن همین چند خط پیش پا افتاده هرگز به یاد هم نیستید نه که غمگین نمیشوی لذت هم می بری و مزه مزه می کنی آرامش پنهان این کلمه ها را تا خستگی ،سرما و نمی دانم چی دست از سر همین لحظه ات بردارد...همین لحظه گذرا از این زندگی

I didnt know her emotionally ,but i knew her physically

2009-12-20T05:06:00.000-08:00

به صحنه س.ک.س.ی فیلم که می رسد ناگهان به گریه می افتم:جایی که پسره محکم دختره رو به دیوار فشار میده، تا جایی که بتونند بهم دیگه نزدیک می شوند و بدن هایشان به هم می چسبد،بدن ها ،بدن ها،بدن ها

می خواهم با داستایفسکی بخوابم

2009-12-09T18:54:00.000-08:00

می شود با من بخوابی داستایفسکی؟به برادرت نوشته بودی که برنامه ای داری ،برنامه دیوانه شدن .می شود برنامه ات را برای یک شب عقب بیندازی؟می دانم که خواهش عجیبی است ولی باور کن هنوز منتظر خوابیدن با مردی هستم که از ورای تنم که مثل تمام زنان دنیاست روح سرگشته ام را ببیند که مثل هیچ کس دیگری نیست.فقط یک چیز کوچک:باید سر حرفت بمانی و آنقدر دیوانه باشی که درمیان لذت بهم پیچیدن تن هایمان دستت را به سمت روحم دراز کنی،فقط برای یک شب ،با من می خوابی؟!

تو هرگز گریه مستانه کردی؟

2009-12-09T18:53:00.000-08:00

داخل رستوران منتظر غذا دور میز نشسته اید ،مثل همیشه یک نفر حرفی خنده دار می پراند و جمع می زند زیر خنده و تو آن وسط معلوم نیست چه می شود که ناگهان شانه هایت شروع می کند به لرزیدن...و جلو چشمان بهت زده دیگران هرچه دست دراز می کنی دستت به آن پیاز لعنتی وسط میز نمی رسد....

نیمه پر لیوان!!

2009-12-09T18:49:00.000-08:00

درست است که وقتی زنی و بیست و چند سال در این کشور گل و بلبل زندگی کرده ای باید بعضی چیزها برایت عادی شده باشد:متلک شنیدن مثلا،یا اینکه باید برایت عادی شده باشد مردی که از کنارت می گذرد ممکن است با دستش تو را مورد مرحمت خود قرار دهد!

ولی خب لحظه هایی هست که نمی شود.مثل روزی که تو از کوچه خلوتی می گذری و خیر سرت سعی می کنی که تکه های ریز ریز شده زندگیت را سرهم کنی،به خودت می گویی که بالاخره بیش از شش میلیارد آدم توی همین دنیای کوفتی دارند زندگی می کنند و ظاهرا هیچ مرگشان هم نیست و ایراد لابد از توست که در قرن بیست ویک می خواهی با باور آدمهای صد سال پیش زندگی کنی..بعد همینطور که سعی می کنی نیمه پرلیوان را درتخم چشمهایت فرو کنی ناگهان دوچرخه ای با سرعت از کنارت می گذرد و تو مثل صاعقه زده ها با تاخیر زمانی متوجه می شوی که طرف خطر سقوط کردن را به جان خریده که فقط دستی به پشت تو کشیده باشد..

آنوقت توکاری که می کنی این است که آنجا یخزده باقی می مانی و چیزی درونت منجمد می شود،نه خشمی ،نه نفرتی.فقط اینکه حتی نمی توانی جهتت را پیدا کنی و بعد به دلیل عادت عجیبی که داری به جای همه مردهایی که تا به حال به تو دست زده اند احساس شرمندگی می کنی،شرمنده ای برای دنیایی که بدون اینکه حتی به صورتت نگاه کنند لمست می کنند،شرمنده ای که نمی توانی همانجا برهنه شوی و بگذاری هرکس هرچقدر که می خواهد نگاه کند،لمس کند،هر غلطی می خواهد بکند و بعد بی خیال تو شود.

خب تو زن قرن بیست و یک هستی برای همین تنها کاری که می کنی اینست که پیکر لرزانت را به خانه می رسانی،همه لباسهایت از جوراب تا روسریت را توی ماشین می اندازی.می روی با آب داغ دوش می گیری و به پوستت که از شدت حرارت قرمز شده و به سوزش افتاده است نگاه می کنی و فقط می سوزی،می سوزی

تصویر یک دوست

2009-12-09T18:47:00.000-08:00

دوست من قد بلند است و تقریبا لاغر،با چشمانی خسته و آرام.بدون آنکه بداند و یا بخواهد این توانایی را دارد که پشت میز یک کافه، تنها نیم ساعت بعد از اولین دیدار، روبروی تو بنشیند و تو مثل یک شخص سوم از خودت حرف بزنی و دلت بخواهد این دقیقه ها همینطور کش بیایند و تو همینطور روی آن نیمکت سبز چرک نشسته باشی ، قهوه سرد شده ات را بچشی و به شال سبز رنگی که بی خیال روی سرش انداخته نگاه کنی و فکر کنی که تو چطور توانسته ای اینقدر بی تفاوت راوی زندگی خودت باشی.

دوست من ،خانه ای گرم و مرتب دارد،برخلاف تو آشفتگیهای روحش در ذره ذره زندگی روزانه اش هویدا نیست.با اینهمه وقتی کنارش نشسته ای و او به سرعت می راند و با اعتماد به نفس از ماشینهای کناری راه می گیرد ،می توانی به وضوح لحظه هایی را ببینی که این دستهای مطمئن لرزیده اند، می توانی چهره اش را ببینی وقتی تنها پشت فرمان نشسته است وبه چراغ قرمز از پشت پرده ای از اشک نگاه می کند.